ทองคำถูกกดดัน: เหตุใดเฟดสายเหยี่ยวจึงมีน้ำหนักกว่าแรงหนุนภูมิรัฐศาสตร์

วันที่ 25 กันยายน 2569 ทองคำยังไม่สามารถหลุดพ้นจากภาวะอ่อนแอ โดยเคลื่อนไหวใกล้ระดับต่ำสุดของสัปดาห์ ขณะที่โลหะเงินทรงตัวใกล้ 63.90 ดอลลาร์ต่อออนซ์ สำหรับนักลงทุนจำนวนมาก ภาพนี้สร้างความสับสน เพราะความตึงเครียดในตะวันออกกลางยังคงอยู่ แต่ทองคำกลับไม่ปรับขึ้น

คำตอบอยู่ในอัตราดอกเบี้ย ทองคำเป็นสินทรัพย์ที่ไม่มีผลตอบแทน ต้นทุนค่าเสียโอกาสในการถือจึงเท่ากับผลตอบแทนพันธบัตรที่ต้องสละไป เมื่อพันธบัตรสหรัฐอายุ 10 ปีทะลุ 5.09% ซึ่งสูงสุดนับตั้งแต่ปี 2550 และอายุ 30 ปีเข้าใกล้ 5.39% ต้นทุนดังกล่าวจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น เฟดขึ้นดอกเบี้ย 0.25% สู่ 3.75%-4.00% เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา และ dot plot ชี้ว่ายังไม่ปิดประตูขึ้นดอกเบี้ย นั่นหมายความว่าอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงจะยังสูงต่อไป ซึ่งเป็นตัวแปรหลักในการกำหนดราคาทอง

การแข็งค่าของดอลลาร์เป็นแรงกดดันที่สอง ดัชนีดอลลาร์เข้าใกล้ 101.80 ทำให้ทองคำซึ่งซื้อขายในสกุลดอลลาร์มีราคาแพงขึ้นสำหรับผู้ซื้อที่ไม่ได้ใช้ดอลลาร์ ความต้องการจึงลดลง นี่คือเหตุผลที่อารมณ์หลบภัยไม่ได้แปลงเป็นแรงซื้อจริง

ปัจจัยที่สามคือราคาน้ำมันที่อ่อนตัวลง น้ำมันดิบ WTI ลดลงใกล้ 92.60 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล จากความหวังเกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างสหรัฐและอิหร่าน ซึ่งช่วยลดความกังวลเงินเฟ้อลงบ้าง ความคาดหวังเงินเฟ้อที่ลดลงจึงลดความน่าสนใจของทองคำในฐานะเครื่องมือป้องกันเงินเฟ้อ

ในทางกลับกัน โลหะเงินยังแข็งแกร่งกว่า เพราะมีคุณสมบัติทั้งโลหะมีค่าและโลหะอุตสาหกรรม เมื่อความกังวลเงินเฟ้อผ่อนคลายลง ความต้องการด้านอุตสาหกรรมจึงยังหนุนราคาได้บางส่วน แต่ระดับ 63.90 ดอลลาร์ก็บ่งชี้ว่าเงินก็ยังไม่หลุดจากกรอบของอัตราดอกเบี้ยเช่นกัน

ทางเทคนิค หากทองคำหลุดระดับต่ำสุดของสัปดาห์ จะเปิดทางลงเพิ่มเติม แต่หากทรงตัวและกลับไปยืนเหนือ 4,300 ดอลลาร์ได้ จะเริ่มมีโอกาสฟื้นตัว ขณะที่โลหะเงินต้องรักษาระดับ 63.00 ดอลลาร์เพื่อคงโครงสร้างปัจจุบัน

สำหรับนักลงทุน ปรากฏการณ์นี้ให้บทเรียนสำคัญว่า คุณสมบัติหลบภัยไม่ได้แปลว่าราคาต้องขึ้นเสมอ เมื่ออัตราดอกเบี้ยเป็นตัวขับเคลื่อนหลัก ต้นทุนค่าเสียโอกาสมีน้ำหนักมากกว่าอารมณ์ตลาด การเข้าใจสภาพแวดล้อมอัตราดอกเบี้ยจึงสำคัญกว่าการติดตามข่าวระยะสั้น